Wanneer je niet luistert naar jezelf blijft je lichaam op je deur kloppen!

Ons lichaam zendt ons elke dag signalen hoe het gaat met ons, waar we nood aan hebben en welke concrete actie we moeten ondernemen. Elke dag klopt ons lichaam op onze deur. En toch weigeren we halsstarrig de deur te openen.

  • Je denkt dat je moe bent omdat je al een aantal nachten minder goed slaapt. Maar de achterliggende oorzaak is waarschijnlijk stress op je werk.
  • Wanneer je baas jou feedback geeft, krimpt je maag in elkaar. Je besteed er geen aandacht aan, maar eigenlijk denk je dat je niet goed genoeg bent.
  • Je denkt dat het normaal is om elke moe op te staan. Druk op het werk, veel afspraken na het werk, maar eigenlijk wil je niet toegeven dat het teveel is.
  • Je denkt dat het zo hoort om over to do lijstjes te hebben waardoor je gejaagd door het leven gaat. Je ziet in je omgeving alleen maar drukte en denkt dat dit het nieuwe ‘normaal’ is.

Waarom luisteren we eigenlijk niet naar de signalen van ons lichaam? Wat maakt dat we ons tot een uiterste drijven tot we in elkaar stuiken? Hoe hard moet een lichaam op een deur kloppen?

Volgens mij heeft dit allemaal te maken met de verwachtingen van een ander. De maatschappij, familie, partner, ouders, kinderen, werkgever, vrienden verwachten allemaal iets van ons. En wij willen niemand teleurstellen. Dus we zorgen ervoor dat het project met een te nipte deadline toch afgeraakt door veel overuren te kloppen. Daarnaast willen we een perfect huishouden waar de partner en kinderen genoeg aandacht krijgen anders krijg je te horen, je hebt nooit tijd voor mij! En natuurlijk naast deze verplichtingen hebben we ook graag nog ontspanning. Elke week 3x gaan sporten en op vrijdagavond gaan eten met de vriendinnen is ook een must. En in het weekend hebben we graag quality time met de partner en willen we nog op bezoek bij de ouders. Al deze ballen proberen we in de lucht te houden, maar je kan geen 7 ballen tegelijk in de lucht houden. Probeer het maar eens, lukt niet!

En dus gaan we maar door en door. Want toegeven dat het te veel wordt en dat het niet meer gaat, wordt helaas in onze maatschappij nog steeds te vaak gezien als zwak. Dus worden we prikkelbaarder, vergeetachtiger, vermoeider, minder geconcentreerd, voelen ons leger, slapen slechter, …. Allemaal signalen dat we één persoon in de ganse ratrace van het leven aan het vergeten zijn nl. JIJZELF. Waar ben jij in dit verhaal? Sinds wanneer ben jij een leven aan het leiden volgens de verwachtingen van een ander? En weet jij eigenlijk wel nog wat jij wilt?

Een greep uit mijn eigen verhaal…

Jarenlang heb ik de signalen van mezelf genegeerd. Grenzen vervaagden en ik bleef veel van mezelf geven, te veel. Het lichaam begon heel zachtjes op mijn deur te kloppen en zond de eerste signalen nl. prikkelbaarheid en vermoeidheid. Daarna werd het geklop steeds luider en kreeg ik paniekaanvallen en een slaapstoornis. En nog luisterde ik niet, maar ik duwde nog harder door.

En toen heeft mijn lichaam mijn deur gesloopt en mij 3 knieoperaties laten ondergaan. Pas vanaf dan ben ik letterlijk beginnen vertragen. En dan zou je denken, ze zal nu wel haar lesje wel geleerd hebben? Nee hoor, het lichaam was vertraagd, maar de geest was nog steeds niet mee. Als laatste heeft het universum mij een ontslag gegeven die heel mijn wereld door elkaar schudde.

Vanaf toen ben ik beginnen luisteren. Ik ben beginnen luisteren toen mijn wereld uit elkaar spatte. Ik had geen werk meer, geen geld en mijn identiteit stond op losse schroeven. Rock bottom zou je kunnen zeggen. Ik heb mezelf helemaal moeten ontleden en ik kwam tot de conclusie dat ik mezelf fundamenteel niet goed genoeg vond. Ik zocht heel mijn leven naarstig naar bevestiging, bevestiging dat ik wél oké was. Hierdoor besef ik nu dat ik mezelf saboteerde, mezelf pijn deed. Ik was degene die zichzelf in de weg stond om 100% mezelf te zijn, een leven te leiden die voor mij klopte,….

Een confronterende spiegel, ééntje waarvan ik vorig jaar soms dacht, ik weet niet hoe ik hieruit moet komen. De gevolgen van deze confrontatie en het stilstaan waren groot. Doordat ik jaren over mijn grenzen was gegaan en elke dag onder stress stond, leid ik nu een leven waar ik continu op mijn gas en tegelijkertijd op mijn rem sta. Het herstel van chronische stress is een langdurig proces. Mijn lichaam geeft momenteel zeer duidelijk aan als het teveel wordt en ik luister want ik weet wat er gebeurd wanneer ik dit niet doe. Ik luister nu bewust naar wat mijn lichaam te vertellen heeft en ik erken ook wat ik hoor. Ik merk direct wanneer ik gejaagder, geprikkelder, vermoeider, vergeetachtiger begin te worden en dat weet ik dat het tijd is om op de rem te staan.

“ Lessons in life will be repeated until they are learned”

TIP!

Graag wil ik jou uitnodigen om vanaf vandaag elke dag bewust stil te staan hoe het met jou gaat. Sta s’morgens op en stel jezelf de vraag, hoe gaat het met mij? En onthou het eerste woord dat binnenkomt. Wanneer je merkt op je werk dat het heel druk wordt en je het even niet meer weet, ga naar het toilet en stel jezelf de vraag ‘hoe gaat het met mij?’. Dit is dé manier om te ontdekken wat je signalen zijn. Stel dat je jezelf vertelt dat je moe bent dan is de volgende stap om dit te erkennen en tegen jezelf te zeggen dat het oké is om moe te zijn.

Daarna bedenk je welk me-time moment je voor jezelf kan inlassen. Dit kan zijn

  • 5 min vroeger opstaan om rustig van je tas koffie te genieten
  • bad nemen
  • meezingen met een nummer in de auto
  • wandelen
  • boek lezen
  • wellness
  • ….

Gun jezelf om tot rust te komen én de signalen van je lichaam te herkennen zodat jouw deur niet hoeft ingebeukt te worden.

Dit is de eerste stap in het leiden van een leven volgens jouw verwachtingen en niet die van een ander!

Ik wil dat de rest van je leven jouw idee is!                                              

En weet, je moet het zelf doen, maar je moet het niet alleen doen. Zet de eerste stap en boek nu jouw gratis kennismakingsgesprek via volgende link:
https://calendly.com/kennismakingsgesprek-reconnect/60min